كسى شك ندارد . زيرا اگر ما به آمار تلفات آنفلونزا در زمانى كه مردم قاره اروپا را از پا درآورده توجه كنيم مىبينيم تلفات اين بيمارى به ميزان تلفات در جنگ جهانى گذشته مىباشد بعد هم اگر همكارى و يارى دولتهاى بزرگ و قوانين محاصره وباى نابودكننده بشر در ميان مردم نبود ، هر آينه بلا وسعت بيشترى پيدا مىكرد . و نفوس زيادى را تلف مىنمود . اگر ما تلفات بيمارى گذشته را در اثر طول زمان فراموش كنيم . وباى طاعونى بسيار شديدى را كه در سالهاى قبل در كشور ما عراق و ساير كشورهاى عربى پيدا شد فراموش نمىكنيم . كه مؤسسات بهداشت جهانى چقدر در اين‌باره تلاش نمودند و تا چه حد با دوائر بهداشت محلى كمك كردند ، و قبل از جاگير شدن آن بيمارى به صورت جدى و فورى آن را از بين بردند . اين عمل فقط بوسيله پيش‌گيرى مانند محاصره منطقه بيمارى و مايه‌كوبى ، و عقيم ساختن رشد ميكروبها و ساير روشهاى مؤثر جديد موفق شد . و يا شيوع مرض آبله و تيفوئيد و تيفوس كه امروزه در كشورهاى عربى به شكل بيمارى منطقه‌اى محلى درآمده و حملات گاه بگاه اين امراض و تلاش در جلوگيرى آنها نمونهء بارزى از نتايج مثبت عمل پيش‌گيرى مىباشد . قسمت دوم از طب پيش‌گيرى كه مسئول حفظ بهداشت عمومى است ، وسيعترين قسمت اين طب محسوب مىشود . زيرا همين مسئله حفظ بهداشت عمومى ، مقياس و نشان‌دهنده درجه و ميزان پيشرفت امتها بشمار مىرود ، كه مىبينيم ملتهاى پيشرفته و متمدن قسمت مهم تلاش خود را معطوف به همين مسئله ( حفظ بهداشت عمومى ) نموده و براى مؤسسات بهداشتى در ميان جوامع مترقى و متراكم اهميت زيادى قائل مىباشد . به‌طورىكه هركدام از افراد آن جامعه را آشنا بضروريات